Werkgevers en politiek klagen in toenemende mate over de jongste generatie werknemers, de Millennials of Generatie Y. Onze jongeren (18-35 jaar) zouden te weinig kennis, focus en loyaliteit hebben. Bovendien zijn ze verwend en lui. Maar is dat gezeur op onze jongeren wel terecht?

Laat ik maar met de deur in huis vallen: ik vind de kritiek grotendeels onterecht. Probleem van de hedendaagse arbeidsmarkt is dat jongeren geen kans meer krijgen om fouten te maken, om rustig te groeien. Ze moeten er meteen helemaal staan en iedere fout wordt hard afgestraft. Functie-eisen zijn strenger geworden, werkweken langer. Voor voormalige MBO-banen worden nu HBO’ers of zelfs universitair geschoolde jongeren gevraagd. Laaggeschoold werk in bijvoorbeeld de bouwnijverheid wordt steeds vaker ingenomen door (goedkope) flexkrachten uit Oost-Europa.

Handje ophouden

Wie denkt dat er meer zekerheid en hogere beloningen staan tegenover dit steeds ambitieuzere eisenpakket, komt bedrogen uit. Het tegendeel is waar.  Flexcontracten zijn voor de Millennials eerder regel dan uitzondering, vaste contracten zijn zeldzaam geworden. De pensioenleeftijd en
-premie zijn omhoog gegaan, maar de pensioenzekerheid is voor hen juist fors gedaald. Recente berichtgeving over de Millennials gaf ook al geen aanleiding tot veel optimisme op financieel vlak. Steeds meer jongeren moeten namelijk hun handje ophouden bij pa en ma om rond te kunnen komen. Oorzaken: te weinig (fulltime) banen, te veel onderbetaalde functies en nauwelijks baangarantie voor een langere periode dan een jaar voor jongeren. Kort gezegd: er worden heel veel eisen gesteld aan onze jongeren, maar daar staat steeds minder zekerheid en salaris tegenover.

Arbeidsethos

Tegelijkertijd is er een verschil in mentaliteit, in arbeidsethos, tussen de Millennials en de oudjes. Veel jongeren kijken inderdaad anders aan tegen werken dan oudere generaties. Ze zijn vaak minder loyaal aan één baas, dat is waar. Maar is het eerder genoemde gebrek aan zekerheid, vertrouwen en beloning daar niet ook voor een groot deel debet aan? Jongeren van nu pakken inderdaad niet meer klakkeloos alle banen aan die ze voor de voeten krijgen. De vraag is of dat vreemd is in een tijd waarin studies grotendeels zelf bekostigd moeten worden, studenten onder hoge tijd- en prestatiedruk staan en ze tijdens hun studie vaak al meer dan 20 uur per week werken om rond te kunnen komen. Is het dan zo gek dat de afgestudeerde jongere ook hogere eisen stelt aan zijn/haar nieuwe job?

Vertrouwen geven

Ik denk dat oudere generaties juist veel kunnen leren van Generatie Y. De Millennials zijn flexibel, hoogopgeleid, zelfbewust, digitaal georiënteerd, internationaal gericht en weten vaak precies wat ze willen bereiken met hun baan.  Als hun baan aansluit bij wat ze intrinsiek boeit zijn Millennials juist alles behalve lui en tonen ze een bovenmatige inzet en passie voor hun werk.  Wat wij, van de oudere generaties, moeten doen is onze Millennials vertrouwen geven en iets meer zekerheden bieden.  We moeten ze betrekken bij strategische vraagstukken en ze meer verantwoordelijkheden geven.  Dan zullen we zien dat het gezeur en geklaag over deze generatie snel plaatsmaakt voor wederzijdse waardering en zakelijke succesverhalen.

Tags: Arbeidsmarkt, Generatie Y, Jongeren, Millennials